РУС БЕЛ ENG 中文

Як зацікавіць падлеткаў сустрэчамі з прадстаўнікамі старэйшага пакалення, ведаюць у гімназіі № 1 Ашмян

29.10.2026

 

У чым карысць шчырага дыялогу  падлеткаў з прадстаўнікамі старэйшага пакалення? Аб гэтым добра ведаюць у гімназіі № 1 Ашмян, дзе пяты год рэалізоўваецца праект “Бабулі і ўнукі”. Падрабязнасці — у матэрыяле карэспандэнта “Настаўніцкай газеты”.

“Google-пошук”? “Тлумачальны слоўнік”!

Пачалося ўсё з простага жадання настаўніцы хіміі гімназіі Вольгі Вінцкоўскай і работнікаў Тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Ашмянскага раёна пасупрацоўнічаць з карысцю і для дзяцей, і для людзей старэйшага ўзросту. Прычым у незвычайных і цікавых фарматах. Менавіта так усё і атрымалася.

— Калі пачыналі праект “Бабулі і ўнукі”, нават і не ўяўлялі, што ў нас з’явіцца столькі ідэй і што энтузіязму хопіць так надоўга, — адзначае Вольга Мікалаеўна. — У свой час да гэтай ініцыятывы далучыліся дзеці з двух класаў: 8-га і 6-га. Старэйшыя вучні ўдзельнічалі ў ёй да выпуску з гімназіі. Малодшыя, якія зараз ужо дзесяцікласнікі, таксама зацікаўлены працягваць валанцёрскую актыўнасць. Мне як іх класнаму кіраўніку прыемна гэта ўсведамляць. Значыць, увагу дзяцей удалося не толькі зачапіць, але і ўтрымаць.

Аддзяленне падтрымкі актыўнага даўгалецця ва ўмовах дзённага знаходжання ашмянскага ТЦСАН — гэта месца, дзе лю­дзі старэйшага пакалення право­дзяць час актыўна і цікава. Яны наведваюць тут гурткі па інтарэ­сах, паляпшаюць навыкі карыстання камп’ютарам і гаджэтамі, займаюцца аздараўленчай фізкультурай. За гады супрацоўніцтва з гімназіяй сфарміравалася кола прадстаўнікоў сярэбранага ўзросту, якім хочацца больш даведацца аб інтарэсах сучаснай моладзі і дапамагчы ёй зразумець іх пакаленне. Усе ўдзель­ніцы — жанчыны, што і прадвызначыла назву праекта “Бабулі і ўнукі”. Тэмы і фармат сустрэч плануюцца загадзя, право­дзяцца яны заўсёды пасля ўрокаў, каб не парушаць вучэбны працэс.

Адзін з фарматаў сумеснага адпачынку, які асабліва падабаецца падлеткам, — інтэлектуальныя гульні. Так, на квізе “Што? Навошта? Чаму?” удзельнікі падзяліліся на каманду моладзі “Google-пошук” і каманду дарослых узросту 60+ “Тлумачальны слоўнік”. Яны правяралі сябе на кемлівасць і пачуццё гумару, будавалі масты са слоў, расшыфроўвалі мудрасць розных народаў. З поспехам прайшоў і кінатурнір па савецкіх мультфільмах, які быў пабудаваны не як сухая віктарына, а як захапляльнае анімацыйнае падарожжа. А матываваць дзяцей да вучобы ў пачатку верасня дапамагла інтэлектуальная гульня, падчас якой удзельнікі адказвалі на пытанні з розных галін ведаў.

— У некаторых гульнях каманды фарміруюцца па прынцыпе “маладосць супраць вопыту”, але часцей робім іх змешанымі: так больш цікава, — расказвае Вольга Вінцкоўская. — На завяршэнне мерапрыемстваў традыцыйна п’ём чай з прысмакамі, абмяркоўваем гульню, размаўляем. Заўважыла, што, калі мы ў сацыяльным цэнтры, не прыходзіцца прасіць дзяцей адлажыць тэлефоны — яны самі вырашаюць імі не карыстацца. І гэта добры паказчык таго, што ім сапраўды цікава.

Урок гісторыі ля кастра

Некалькі разоў у год ладзяцца сумесныя турніры па шашках. Гімназістам няпроста перамагчы гульцоў старэйшага пакалення, але гэты вопыт дапамагае ім палеп­шыць сваё майстэрства і адчуць азарт. А яшчэ праводзяцца спартландыі з вясёлымі эстафетамі, падчас якіх сціраюцца ўсе ўзроставыя межы.

Яркай старонкай супрацоўніц­тва стаў турыстычны злёт, які старэйшыя таварышы правялі для сучасных падлеткаў у традыцыях савецкіх часоў. Арганізавалі яго ва ўрочышчы непадалёк горада. Удзель­нікі разам пераадольвалі паласу перашкод, малявалі плакаты, слухалі песні мінулых гадоў, варылі на кастры кашу. На злёце прадстаўніцы старэйшага пакалення ахвотна дзяліліся ўспамінамі аб сваім піянерскім дзяцінстве, вялікай краіне, у якой яны выраслі. Дзякуючы такім жывым аповедам  моладзь даведалася шмат новага аб гэтай старонцы нашай гісторыі.

Прадстаўнікі двух пакаленняў абмяркоўваюць на дыялогавых пляцоўках актуальныя тэмы сучаснасці, а часам нават ра­зам вучацца, напрыклад, засвойваюць правілы бяспечных паво­дзін як у рэальным жыцці, так і ў віртуальнай прасторы. Ужо сталі традыцыйнымі інфармацыйныя сустрэчы, якія право­дзяць супрацоўнікі міліцыі, МНС, іншых службаў. Каб карысная інфармацыя лепш замацоўвалася ў памяці, пасля лекцыі ўдзельнікі разам яе абмяркоўваюць, людзі старэйшага ўзросту прыгадваюць надзвычайныя выпадкі са свайго жыцця. А яшчэ ўсе разам гуляюць на спецыяльнай вялізнай дошцы ў “Бяспечныя шашкі”, дзе ў якасці шашак выкарыстоўваюцца пажарныя апавяшчальнікі.

Навучэнцы ладзяць для лю­дзей сярэбранага ўзросту святы, на якіх танцуюць, спяваюць, чытаюць вершы, у тым ліку ўласнага сачынення. Дзеці імкнуцца парадаваць бабуль падарункамі, зробленымі сваімі рукамі.

— З цікавасцю ўдзельнічаю ў мерапрыемствах праекта “Бабулі і ўнукі”. Прыемна бачыць людзей, якія на пенсіі жывуць актыўна і яскрава. Карысна паслухаць іх аповеды пра тое, якім наш горад быў раней, што тут адбывалася. Падчас інтэлектуальных гульняў слухаем разважанні адно аднаго па розных пытаннях: гэта цікава і заахвочвае ведаць больш, — дзеліцца дзесяцікласніца Дар’яна Сялюк.

Фотаздымкі з усіх мерапрыемстваў праекта Вольга Мікалаеўна выкладвае ў чаце класа ў адной з сацыяльных сетак. Так што, калі хтосьці з вучняў не ўдзельнічаў у сустрэчы, ён можа пабачыць самыя цікавыя яе моманты і атрымаць станоўчыя выхаваўчыя пасылы. З задавальненнем далучаюцца да прагляду і бацькі навучэнцаў.

Крокі насустрач

Адносіны са старэйшым пакаленнем не абмяжоўваюцца толькі супрацоўніцтвам з актыўнымі пенсіянерамі, якія наведваюць ТЦСАН у Ашмянах. Завітваюць вучні і ў аддзяленне кругласутачнага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту і інвалідаў у аграгарадку Жупраны Ашмянскага раёна. Яно прызначана для адзінокіх лю­дзей, якія з-за стану здароўя не могуць пражываць самастойна і абслугоўваць сябе. Візіты гімназістаў узнімаюць ім настрой, самі ж падлеткі атрымліваюць важныя жыццёвыя ўрокі.

Выхаванцы Вольгі Вінцкоўскай не раз дапамагалі ў бытавых пытаннях двум мясцовым жыхарам, якія ў гады Вялікай Айчыннай вайны былі вязнямі фашысцкіх канц­лагераў. Яны жывуць у прыватным сектары, таму клопатаў па гаспадарцы заўсёды хапае. Падлеткі дапамагаюць ім управіцца на агаро­дзе, пабяліць дрэвы, скласці дровы і г.д.

Асобнае месца ў рабоце займае ўзаемадзеянне з дзядулямі і бабулямі саміх навучэнцаў. На першы вераснёвы ўрок, які традыцыйна праходзіць у адкрытым фармаце, Вольга Мікалаеўна запрашае і іх, а не толькі бацькоў дзяцей. І старэйшае пакаленне адгукаецца, прыходзіць. Рады ім і на бацькоўскіх сходах, і на школьных святах. Педагог упэўнена, што патэнцыял бабуль і дзядуляў вучняў нельга недаацэньваць. Для класнага кіраўніка знайсці агульную мову з імі — гэта вялікі плюс.

А яшчэ настаўніца заахвоч­вае вучняў да вывучэння гісторыі сваіх сем’яў. Так, Міраслаў Шаткевіч разам з маці склаў радавое дрэва, якое пачынаецца з XIX стагоддзя. Ён ганарыцца, што два яго прадзеды былі ўдзельнікамі Вялікай Айчыннай вайны, выходзіць з іх партрэтамі на святочныя шэсці 9 Мая.

— Вельмі важна зберагаць пераемнасць пакаленняў, буда­ваць масты ўзаемаразумення, павагі адно да аднаго, — упэўнена Вольга Вінцкоўская. — Магчыма, для кагосьці з вучняў наш сацыяльны праект будзе мець прафарыентацыйны эфект, камусьці дапаможа палепшыць адносіны ў сям’і. І, упэўнена, усіх без выключэння ён навучыць быць больш добрымі, чалавечнымі і спагадлівымі.

Источник: https://nastgaz.by

поделиться в: