На сайте Министерства образования актуализирована интерактивная карта для абитуриентов, которые собираются поступать в 2026 г. в отечественные вузы на условиях целевой подготовки, сообщает корреспондент «Настаўніцкай газеты».

Данная карта — это информационный ресурс, который на сегодня содержит контактные данные 33 вузов, сведения о специальностях, количестве целевых мест и об организациях — заказчиках кадров.

— С помощью интерактивной карты абитуриент сможет выбрать будущее место работы и найти контакты интересующей организации, что позволит получить дополнительные сведения и заключить договор о целевой подготовке. К слову, в этом году от заказчиков кадров поступило и утверждено более 6,3 тыс. целевых заявок, — сказал начальник Главного управления профессионального образования Министерства образования Сергей Пищов.

Обращаем внимание: тем, кто планирует поступать на условиях целевой подготовки, необходимо подать документы с 27 июня по 2 июля, затем с 4 по 10 июля пройти вступительные испытания. Зачислены они будут по 12 июля.

— Целевая подготовка — не льготная траектория, а ответственный шаг как мотивированного абитуриента, так и организации — заказчика кадров, — подчеркнул С. Пищов.

Он напомнил, что претендовать на целевые места имеют право лишь абитуриенты со средним баллом документа об образовании не ниже 7 (за исключением наиболее востребованных специальностей). На каждое целевое место должен быть обеспечен конкурс заказчиком кадров, который обязан перед заключением договора проинформировать абитуриента об условиях поступления, обучения и последующей 5-летней отработки.

На сайте Минобразования также размещена информация о количестве целевых мест в вузах. Кроме того, размещен документ с утвержденными целевыми местами по педагогическим специальностям колледжей — филиалов 8 вузов и РИПО. Согласно ему, например, в Гуманитарном колледже ГрГУ имени Янки Купалы заявлено 36 мест по двум специальностям: «Дошкольное образование» и «Обучение физической культуре».

— Дополнительную информацию по всем вопросам, касающимся приемной кампании — 2026, можно узнать, обратившись на горячую линию образовательного ведомства либо в приемные комиссии учреждений высшего образования, — добавил начальник Главного управления профессионального образования.

А еще на сайте Минобразования размещен сборник для поступающих в УВО 2026. Его можно легко скачать и получить информацию обо всех вузах страны и специальностях. Помимо этого, там обозначены сроки обучения, план приема этого года и проходные баллы предыдущего, а также расписаны вступительные испытания.

Аналогичный сборник создан и для поступающих в УССО. В нем размещен полный перечень колледжей страны, специальностей и квалификаций, а также указаны сроки обучения, форма вступительного испытания и конкурс в год, предшествующий приему.

Источник: https://nastgaz.by

Благодаря победе в конкурсе десятиклассница Алена Ермоленко из Новоельнянской средней школы имени А.А. Шевчук Дятловского района встретила 9 Мая в Москве. Подробности — в материале корреспондента «Настаўніцкай газеты».

О международном конкурсе сочинений «Без срока давности» школьница узнала от своего педагога Елены Воронец. В творческой работе девушка рассказала о маленьких героях большой войны — детях, которые встретили лето 1941-го в пионерском лагере в Новоельне.

Трагическим судьбам этих ребят посвящена экспозиция школьного музея «Дети лихолетья». Ученики изучают здесь летопись Великой Отечественной войны через историю своих ровесников. Каждого, кто хоть раз побывал на музыкальной персонифицированной экскурсии, эта тема трогает до глубины души. И сегодня новоельнянские школьники о печальных событиях военного времени рассказывают не только жителям и гостям Принеманского края.

— Наше учреждение образования входит в Ассоциацию школ России и Беларуси. Узнав о конкурсе, который проводит Министерство просвещения Российской Федерации, мы не могли остаться в стороне, — поясняет директор Новоельнянской средней школы имени А.А. Шевчук Елена Круглова. — Его главная цель — сохранить историческую память о трагедии мирного населения, ставшего жертвой нацистов и их пособников. Работа Алены Ермоленко была представлена в номинации «Преступления против детства». На конкурс поступило 741 сочинение со всего мира. И работа Алены вошла в итоговый сборник победителей и призеров среди зарубежных участников и учащихся заграншкол МИД России. На церемонию награждения в Москву из Беларуси были приглашены всего четверо ребят (трое школьников и учащийся колледжа), и среди них наша десятиклассница.

Награждение состоялось в величественном Зале Полководцев Музея Победы. Школьница получила диплом и памятные подарки, а ее педагогу Елене Воронец передали благодарственное письмо.

— Очень приятно, что мою работу оценили так высоко, — говорит Алена. — Было волнительно получать награду в Музее Победы. В таком месте чувствуешь огромную гордость за свой народ. Мне кажется, я по-новому взглянула на события тех лет и ощутила личную связь с прошлым. Поездка в Москву подарила не только новые знакомства, но и глубокое чувство сопричастности к нашей общей истории. Я счастлива, что смогла стать частью такого значимого проекта!

Под руководством учителя русского языка и литературы Елены Воронец девушка написала о том, что пропускала через сердце с самых юных лет.

— Впервые в школьный музей я попала в начальных классах, — делится А. Ермоленко. — Тогда педагоги рассказывали нам о событиях прошлого бережно, стараясь не ранить жестокими фактами. Даже несмотря на это, история детей из Новоельни на моих ровесников тогда произвела неизгладимое впечатление.

Ее конкурсное сочинение переносит читателя в лето 1941 г., когда в здании Новоельнянской школы открылся пионерский лагерь. Звонкий, радостный смех наполнял школьные коридоры совсем недолго. Немецко-фашистские захватчики ворвались в поселок на седьмой день войны и выгнали ребят на улицу. Самых маленьких разобрали по домам жители окрестных деревень и хуторов. Кто-то из детей постарше ушел на восток. А для оставшихся в Новоельне в пустой заброшенной хате организовали своеобразный приют.

Отрывок из сочинения Алены: «Глубоко преданная детям воспитатель приюта Валентина Григорьевна Кепп умерла в 1945 году. Похоронили ее рядом с детьми в Дятлово. Спустя сорок лет выжившие воспитанники установили мемориал на этой могиле. Гранитные плиты в четыре ряда, две стрелы. На одной из них — маленькие бронзовые фигурки, которые прижались к женщине. Они прячутся не от осеннего ветра и дождя. А от смерти…».

— История Великой Отечественной — это то, что неразрывно объединяет народы Беларуси и России. И прошлое нашей малой родины говорит об этом на примерах, которые трогают каждое сердце, — добавляет Е. Круглова. — В экспозиции музея хранится список детей из приюта. Нам удалось узнать, как сложилась судьба 72 человек из 300 воспитанников. И это уже очень много.

Источник: https://nastgaz.by

“Мудры не той, хто шмат ведае, а той, чые веды карысныя”, — любіць паўтараць Ірына Захарчук з сярэдняй школы № 2 Слоніма. Менавіта гэты прынцып — у аснове кожнага яе ўрока. Падрабязнасці — у матэрыяле карэспандэнта “Настаўніцкай газеты”.

Ірына Уладзіміраўна называе сябе выпадковай настаўніцай беларускай мовы і літаратуры. Але за гэтай жартаўлівай фармулёўкай — цікавая гісторыя пастаяннага педагагічнага пошуку.

— Мая першая спецыяль­насць — настаўніца пачатковых класаў, — пачынае Ірына Захарчук. — Адразу пасля вучылі­шча пайшла працаваць і паралельна атрымлівала вышэйшую адукацыю. Аднак не па профільнай спецыяльнасці “пачаткоўца”, а выбрала беларускую філалогію. Амаль выпадкова трапіла ў прафесійны напрамак педагогікі, дзе спачатку сябе не бачыла.

Пераход у старшую школу для суразмоўніцы стаў аб’ектыўнай неабходнасцю і пэўны час палохаў.

— Хвалявалася за работу не столькі ў 5—6 класах, колькі са старшакласнікамі, — прызнаецца суразмоўніца. — Але сёння дакладна разумею: усё ў жыцці ідзе сваім парадкам. Нават уявіць сябе не магу на іншым месцы.

Тым не менш яна з цеплынёй называе імёны сваіх першых пачаткоўцаў. Не памятае сітуацый, калі б павышала на іх голас. А пра адзін эпізод дыялогу з кіраўніцтвам школы ў Азярніцы (адрас старту ў прафесіі) гаворыць з цікавай праекцыяй на сучаснасць:

— Памятаю, пасля аднаго з урокаў намеснік дырэктара сказала, што бачыць мяне толькі ў пачатковай школе. Яна тады заўважыла, што дзеці пераймаюць мае жэсты, рухі галавой… і заключыла: “Гэта вашы дзеці”. Вучні сапраўды часам пераймаюць мае манеры, бо педагогіка — не толькі пра веды, але і пра стыль, энергетыку, стаўленне. Асабліва прыемна, што сярод такіх пераймальнікаў ёсць нават дарослыя, сталыя людзі. Бывае, калегі адзначаюць, што мае былыя вучні, якія сталі настаўнікамі, капіруюць мяне. А падчас нядаўніх курсаў у ГрАІРА адна з маіх выпускніц шчыра падзялілася: “У класе стараюся быць падобнай да вас”. Такія словы — лепшая ацэнка ўжо пройдзенага мной шляху.

Дарэчы, вельмі цікавага педагагічнага шляху ў некалькі дзесяцігоддзяў, дзе нават кваліфікацыйная катэгорыя “настаўнік-метадыст” не ўспрымаецца як фініш:

— Калі здала на катэгорыю, сын з усмешкай спытаў, ці дасягнула я вышэйшага паверху магчымасцей у педагогіцы. Але ў нашай прафесіі такога паняцця не існуе. Час ідзе, дзеці мяняюцца… Тут важна заставацца дынамічным, ісці ў нагу з часам. Выпісваю і чытаю шмат профільнай перыёдыкі. Сама стараюся дзяліцца вопытам.

Цікавыя распрацоўкі

— Мудры не той, хто шмат ведае, а той, чые веды карысныя, — цытуе вядомы выраз педагог. — Калі падчас заняткаў гаворым пра ступені параўнання прыметнікаў, сухую тэорыю імкнуся пакласці ў плоскасць жыццёвай рэальнасці. Мы з цікавасцю параўноўваем свой светлы кабінет з суседнім святлейшым. Мадэлюем рэальную сітуа­цыю, напрыклад, у магазіне, дзе выбіраем самы прыгожы або самы танны рукзак. Папаўняючы лексічны запас, нярэдка чытаем на ўроку склад на пачку пячэння, дзе ўсё па-беларуску. Не аднойчы арганізоўвалі фальклорныя экспедыцыі.

У педагагічнай скарбонцы Ірыны Захарчук — аўтарскія распрацоўкі. Адна з іх — напісанне сачыненняў па метадзе незавершанага сказа. Не кожны вучань можа пачаць пісаць на зададзеную тэму, камусьці патрэбен невялікі штуршок для пачатку. І гэта можа быць незавершаны сказ або адказ на пастаўленае пытанне, сфармуляванае настаўнікам. Самае важнае пры гэтым на ўроку пачакаць, каб усе вучні напісалі неабходнае, затым можна зноў даваць чарговую падказку-штуршок.

Пры напісанні сачынення-апісання па карціне ў 9 класе выкарыстоўвала наступныя сказы-клішэ:

Варыянт 1. Перад намі карціна … (наз­ва карціны) вядомага (выдатнага, славутага) мастака … ( указаць прозвішча і імя).

Варыянт 2. На ўроку беларускай мовы мы пазнаёміліся з цудоўнай карцінай … (указаць прозвішча і імя мастака і назву карціны).

Тэма карціны … (указаць) — прываб­лівала шматлікіх мастакоў, таму што … (прычына).

Варыянт 3. Гісторыя стварэння карціны…

(Па жаданні можна сцісла расказаць гісторыю стварэння карціны або прывесці некаторыя звесткі з біяграфіі мастака.)

Наступны крок.

Цікавы сюжэт карціны: … (Сцісла расказаць, што на ёй адлюстравана.)

Для таго каб апісаць, што адлюстравана на пярэднім плане, можна прапанаваць варыянты:

Спачатку звяртаем увагу на пярэдні план карціны, дзе бачым…

На пярэднім плане мастак паказаў (адлюстраваў)…

На пярэднім плане прысутнічае…

Адразу прыцягвае ўвагу…

Аналагічна працуем далей з тым, што адлюстравана на заднім плане:

На заднім плане карціны размясціліся…

Задні план карціны займае…

Удалечыні адкрываецца…

Пасля звяртаем увагу на колеравую гаму таксама з выбарам варыянтаў:

На карціне перавага колераў…

Гэта робіць карціну…

Выкарыстоўваючы (якія?) колеры і адценні, мастак дабіваецца (якога?) настрою. Дзякуючы кантрасту (якіх?) колераў, мы разумеем ідэю мастака (якую?).

Мастак нездарма выбірае для сваёй карціны (якія?) фарбы. Гэтым ён вырашае паказаць нам, (што?)…

Мноства (насычаных і яркіх або бляклых і цьмяных) адценняў надае твору (што?), напаўняе яго (чым?).

Майстар сваёй справы спецыяльна выкарыстаў фон у (якіх?) колерах.

У заключэнні:

Калі я гляджу на карціну… (чыю, назва), то ўспамінаю…

Любуючыся карцінай, я адчуў, (што?)…

— Любы клас добра напіша сачыненне пры такім падыходзе. Але для паспяховасці эксперымента патрабуецца вялікая папярэдняя работа настаўніка. Неабходна прадумаць план да сачынення (пажадана не адзін), падабраць эпіграфы і цытаты-выказванні па тэме, стварыць інфармацыйныя слоўныя пакеты, на якія вучні змо­гуць абапірацца пры напісанні, падабраць выявы, якія выклічуць у вучняў эмоцыі, і музычнае суправаджэнне. Я часта выкарыстоўваю творы Шапэна, — расказвае педагог.

Для развіцця маўлення вучняў Ірына Уладзіміраўна прымяняе яшчэ адзін арыгінальны падыход — асацыятыўныя карткі. Вучні выбіраюць малюнак (у педагога сёння такіх больш за 200), які ім падабаецца, і будуюць вакол яго невялікае выказванне-эсэ. Гэта не сачыненне ў звычайным разуменні, а менавіта трэніроўка ўмення дакладна і выразна фармуляваць свае думкі. Работу з такімі карткамі можна прапанаваць на любым этапе ўрока.

— Крыху больш за год назад захапілася тэмай развіцця эмацыянальнага інтэ­лекту вучняў. Сёння мае ўрокі нярэдка пачынаюцца з прапановы выбраць цытату і паразважаць пра яе — накшталт работы з карткамі. Такія цытаты абавязкова настройваюць на пазітыўны лад, дапамагаюць задумацца над важным, — працягвае Ірына Захарчук.

Сваім вопытам яна шчодра дзеліцца з калегамі. Цікавы падыход у арганізацыі карысных сустрэч з настаўнікамі — метадычныя каворкінгі, калі адбываецца менавіта прайграванне ўсяго новага — методык, прыёмаў і падыходаў.

Тэхналогіі — саюзнікі

TikTok, YouTube, нейрасеткі — для Ірыны Уладзіміраўны гэта не канкурэнты за ўвагу вучняў, а саюзнікі.

На сваім YouTube-канале яна дзеліцца матэрыяламі, а ў TikTok нярэдка знахо­дзіць простыя і цікавыя ідэі, як, напрыклад, прыём “Снежкі”: вучні пішуць пытанні па пройдзеным раздзеле “Дзеяслоў” на лістках, камечаць іх, кідаюць адно аднаму, а потым адказваюць на пытанне, якое трапіла ў рукі.

— Калі дзеці чуюць ад мяне пра ChatGPT, яны гавораць: “О, вы сучасная настаўніца!” — усміхаецца педагог. — А я не камплексую, што тут яны могуць ведаць больш. Вучні часам нават даюць мне падказкі, як ажыццявіць тую ці іншую ідэю з дапамогай АІ-тэхналогій. Так, дзякуючы нейрасеткам на нашых уроках літаратуры, напрыклад, вершы Янкі Купалы, Якуба Коласа і Максіма Багдановіча гучаць ад першай асобы або нават аранжыруюцца як песні на сучасны лад.

Ірына Уладзіміраўна імкнецца зрабіць навучанне не толькі цікавым: частку верша нярэдка разам з ёй дзеці вучаць проста на ўроку, а вялікія творы вопытны педагог загадзя ўсім раіць разбіваць на малыя часткі — па 20 старонак на дзень, а не 200 за вечар. Як гэта працуе на карысць любові да мовы? У адным з яе выпускных класаў для здачы ЦТ 24 з 25 чалавек выбралі менавіта бела­рускую мову, і гэта ў рускамоўнай школе.

— Мне здаецца, дзеці тут спадзяюцца на маю патрабавальнасць і ўменне кантраляваць, — заўважае настаўніца. — У 10—11 класах вучні ўжо разумеюць каштоўнасць кантролю. Зразумела, ім бывае цяжка ад бясконцых залікаў, але пасля рэпетыцыйнага тэсціравання кажуць: “На ЦТ усё тое ж самае, што мы здаём на заліках”. Вось тады ўсе пазлы складваюцца.

Адказ на пытанне, як павінен выгля­даць ідэальны ўрок, суразмоўніца дае без ваганняў:

— Гэта калі я больш маўчу, а гавораць вучні. Калі я толькі арганізую работу ў парах, у групах, а дзеці самі задаюць пытанні і адказва­юць на іх. Калі ў канцы ўрока ёсць месца для маленькага тэс­ту, для рэфлексіі. Менш саліравання настаў­ніка — вось да чаго важна імкнуцца.

Сёння ў яе скарбонцы — шматлікія пуб­лікацыі, выступленні на канферэнцыях, майстар-класы для маладых калег, свой YouTube-канал і блог “Мова — мая апора” (mowa_maia_apora), дзе матэрыялы структураваны па класах. Але галоўная гордасць — гэта яе вучні. Больш за дзясятак выпускнікоў Ірыны Захарчук ужо выбралі беларускую філалогію сваёй прафесіяй.

— Дар’я Дарошка, Вольга Халопік, Аляксандра Радковіч, Анастасія Гушча, Ліза Богдан, Віка Салейка… Яны працуюць у школах Слоніма, Гродна, Баранавіч. Цяпер мы не проста настаўніца і вучні, мы — калегі. Калі я бачу, што такія свядомыя, разумныя дзяўчаты ідуць у прафесію, сама сабе паўтараю: за ўпэўненыя веды іх вучняў можна не хвалявацца, — рэзюмуе педагог.

Источник: https://nastgaz.by