Як настаўніца фізічнай культуры з вёскі Дварчаны выйграла рэспубліканскі конкурс з камандай з шасці дзяўчат

Ролік “Разам мацней” Аліны Качко са Свіслацкага раёна мінулым летам стаў лепшым у рэспубліканскім конкурсе відэаролікаў “Жыві спортам”, які праводзіла Міністэрства спорту. 20 секунд экраннага часу, 6 дзяўчынак у кадры, Дварчанская базавая школа, дзе ўсяго некалькі дзясяткаў вучняў, — і перамога сярод больш як 300 работ з усёй краіны. Падрабязнасці — у матэрыяле карэспандэнта “Настаўніцкай газеты”.

20 секунд і 40 тысяч праглядаў

Пра конкурс яна гаворыць без пафасу: прыйшло палажэнне — узялі і зрабілі. Умова была адна — паказаць, як спорт аб’ядноўвае людзей. Ідэя ўзнікла імгненна, 6 дзяўчынак адгукнуліся адразу, і ўжо праз некалькі дзён разам з настаўніцай яны “здымалі кіно” на сучаснай спартыўнай пляцоўцы ў свіслацкім парку. Для школы ў Дварчанах, дарэчы, гэта амаль чвэрць усіх вучняў.

Каб атрымаць 20 секунд відэа, спатрэбілася больш за дзве гадзіны працы.

— За нас галасавалі вельмі актыўна: лайкі, рэпосты, каля 40 тысяч праглядаў за тыдзень, — узгадвае Аліна Паўлаўна і тут жа дадае: — Усім, хто падтрымаў, вялікі дзякуй.

Дырэктар школы Аксана Сцепанчук удакладняе:

— Спачатку думалі, што аўдыторыя ў маленькай сельскай школы будзе ў разы меншай, чым у гарадскіх удзельнікаў. Але выйшла інакш — за Дварчаны галасаваў, здаецца, увесь раён.

…Сёння ў Дварчанскай базавай школе адукацыйны і выхаваўчы працэс арганізаваны для 35 дзяцей з улікам дашкольнікаў. І з усімі працуе Аліна Паўлаўна: з малышамі — як кіраўнік фізічнага выхавання, са школьнікамі — як настаўніца фізічнай культуры і здароўя. Атрымліваецца, што патэнцыял яна разглядае ў дзіцяці літаральна з 3 гадоў і вядзе яго да 9 класа.

— Класы ў нас невялікія, па 2—3 вучні, і, бадай, адзінае, што сапраўды складана, — наладзіць спартыўныя гульні. Бывае, у баскетболе 3×3 я адна выходжу на пляцоўку супраць траіх, — смяецца Аліна Паўлаўна. — Часам, вядома, і паддаюся, каб у дзіцяці атрымалася. Яно бачыць, што здольнае, — і загараецца.

Сапраўдныя камандныя баталіі ў Дварчанах разгортваюцца ў шосты школьны дзень, калі можна сабраць усіх разам. Пачатковая школа гуляе ў піянербол, хлопцы і дзяўчаты з 6 па 9 клас — у валейбол. А бывае і так, што малодшыя ідуць супраць старэйшых і перамагаюць. Такое “разам”, уласна кажучы, і падказала назву для пераможнага роліка.

Пра размінку пад музыку

На пытанне, як зацікавіць урокам сучасных дзяцей, Аліна Паўлаўна не спяшаецца гаварыць пра модныя трэнды. Пачынае з таго, што дзеці любяць менш за ўсё, — з размінкі.

— Памятаю, і сама ў школьныя гады думала: ну навошта тая размінка, давайце адразу мяч — і будзем гуляць, — прызнаецца педагог. — Таму сваім юным спартсменам не лянуюся ў соты раз тлумачыць, што арганізм трэба спачатку падрыхтаваць, бо без размінкі нядоўга і траўму атрымаць.

Тлумачыць — прынцып, якога настаўніца прытрымліваецца на кожным этапе ўрока з адной прычыны: чалавек не супраціўляецца таму, у чым упэўнены.

Калі дзеці разумеюць, што размінка патрэбна ім самім, спрачацца перастаюць. А каб было цікавей, Аліна Качко ўключае музыку, дадае танцавальныя рухі — нават з папулярных сярод падлеткаў ролікаў у інтэрнэце. Атрымліваецца амаль флэшмоб.

— Зразумела, у класах з 2—3 чалавек у мяне ўсе на віду і пастаянна заняты, — з усмешкай працягвае суразмоўніца. — Пра кожнага з вучняў ведаю, у чым яго моцныя і слабыя бакі. Калі бачу, што дзіцяці цяжка, станаўлюся з ім у пару. Тыя, у каго лепш атрымліваецца, працуюць паміж сабой.

Сёлета выхаванцы Аліны Качко перамаглі ў раённых спаборніцтвах па летнім мнагаборстве “Алімпійскія надзеі”, а на раённым этапе рэспубліканскага інтэлектуальнага турніру “Знаўцы алімпізму” да 1-га месца ім крыху не хапіла — сталі другімі.

— Каманда нашай школы не раз была сярод прызёраў раённай спартакіяды школьнікаў, — адзначае Аліна Качко. — Васьмікласніца Мілана Іванюк летась на алімпіядзе па фізічнай культуры сярод вучняў сярэдняга звяна заняла 1-е месца ў раёне і 3-е — у вобласці. Больш за тое, яна не пабаялася паспрабаваць сілы на рэспубліканскай алімпіядзе і ў спаборніцтве з вучнямі 9—11 класаў стала першай у раёне.

Аліна Паўлаўна і сама не прапускае спартыўных стартаў. Турыстычныя злёты, лыжныя гонкі, дартс, абласныя спаборніцтвы па валейболе — без яе зборная аддзела адукацыі не абыходзіцца. Летась на міжгаліновым прафсаюзным турзлёце каманда работнікаў адукацыі Свіслацкага раёна сабрала амаль усе ўзнагароды. Былі ў яе складзе і Аліна Паўлаўна, і яе муж Дзмітрый Іванавіч, настаўнік фізкультуры Дабравольскай сярэдняй школы імя І.С.Шмыгі:

— Ён малайчына. Яшчэ больш актыўны, чым я. Кожнае лета арганізуе для сваіх вучняў турпаходы, а з рэспубліканскіх спаборніцтваў разам з імі вяртаецца з прызавымі месцамі.

У нашым спартыўным тандэме мы перамагаем не толькі ў літаральным сэнсе слова. Заўсёды ёсць з кім абмеркаваць працоўныя моманты, ёсць у каго спытаць парады. У маленькай школе гэта дарагога варта.

Лыжня сваімі рукамі

Спартыўнымі прыладамі невялікая базавая школа Свіслаччыны забяспечана цалкам, і кожная рэч тут мае сваё пастаяннае месца.

— Прывучаю да парадку і дзяцей. Лыжы, напрыклад, у самы разгар зімовага сезона яны акуратна ставілі на месца нават без маіх падказак, — узгадвае суразмоўніца і прызнаецца, што вельмі спадзяецца на сапраўды снежную зіму і сёлета.

Мінулай зімой на лыжы ў Дварчанах сталі ўсе без выключэння, а лыжню пракладвалі ўласнымі сіламі Аліна Паўлаўна са старэйшымі вучнямі. На стадыёне зрабілі круг у 250 метраў, а ўздоўж школьнага будынка — стаметровую прамую пад каньковы ход.

— Класіку пратаптаць нескладана, а вось пад канёк давялося папрацаваць, каб снег лёг роўнай шчыльнай падушкай. Праходзілі па некалькі разоў, а пасля кожнага снегападу — усё наноў, — гаворыць Аліна Качко.

Затое вынік відавочны. Тыя, хто стаў на лыжы яшчэ ў пачатковых класах, ішлі з пастаўленай тэхнікай, спрабавалі канёк, штурмавалі невялікую горку — падалі, але не здаваліся. А вось дзеці, чые малодшыя гады прыпалі на бясснежныя зімы, спачатку прыкметна разгубіліся: падраслі — і рухі ўжо не тыя. Малыя больш гнуткія і вучацца хутчэй — старая педагагічная ісціна, якая на лыжні сцвярджаецца асабліва наглядна.

— У школьным спорце няма нічога немагчымага, — упэўнена суразмоўніца. — У сонечнае надвор’е пасля ўрокаў дзеці нярэдка самі прасілі даць ім пакатацца на лыжах, і адмовіць было проста немагчыма. Спадзяюся, наступнай зімой замацуем навыкі.

Сама яна са спартыўнай гранню педагогікі звязала жыццё амаль нечакана для сябе. Атрымаўшы адукацыю педагога-дашкольніка, працавала ў дзіцячым садзе выхавальніцай, а калі ўвялі адпаведную стаўку, паспрабавала сябе ў якасці кіраўніка фізічнага выхавання. І ёй спадабалася настолькі, што ў крыху больш як 30 гадоў паступіла на факультэт фізічнай культуры і атрымала другую вышэйшую адукацыю:

— У дзяцінстве займалася валейболам, так што, па сутнасці, вярнулася да таго, што любіла заўсёды. І стараюся шчыра захапіць спортам усіх сваіх маленькіх і вялікіх чамучак.

Источник: https://nastgaz.by