Практычна кожны экспанат выставы дзіцячай цацкі ў сярэдняй школе № 2 Шчучына — справа рук Таццяны Маісеевай

Выстава размясцілася ў адным з фае сярэдняй школы № 2 Шчучына імя В.Я.Пярвушына. Тут і папугай Кеша, і кот Леапольд, і трус, у госці да якога так любілі хадзіць Віні-Пух з Пятачком, — класіка савецкай мультыплікацыі. Побач — вязаны кручком Шрэк, валяныя з воўны Том і Джэры, сшыты Мышыны кароль. Падрабязнасці — у матэрыяле карэспандэнта “Настаўніцкай газеты”.

— Гэта наш галоўны куточак дзяцінства. Самыя ўважлівыя гледачы тут звычайна вучні пачатковых класаў, бо тэма ім блізкая і цікавая, і выстава ў іх успрыманні пакуль не стала нечым само сабой зразумелым, — з усмешкай гаворыць настаўніца працоўнага навучання Таццяна Маісеева.

За кожнай цацкай пад шклом стэнда — свая гісторыя стварэння. Каб зрабіць, напрыклад, незвычайнага паўліна з джуту ў тэхніцы філіграні спатрэбілася каля 300 метраў матэрыялу і больш за два месяцы работы.

— Гэта вельмі карпатлівая праца і той выпадак, калі вынік пераўзышоў чаканні, — дэманструе адзін з цэнтральных экспанатаў Таццяна Віктараўна.

Творчасць — гэта тое, што суправаджае яе ўсё жыццё. Любоў да рукадзелля — з дзяцінства. Бабуліны кніжкі па шыцці, тэматычны ча­сопіс, першыя самастойныя работы — усё гэта склалася ў свядомы выбар прафесіі. У 2-й школе Шчучына яна працуе з 2007 года, і за гэты час творчы дыяпазон толькі пашыраўся.

Спытайце, якая тэхніка любімая, — і пачуеце шчырае: “Усе”. Шыццё, вязанне кручком, вышыўка, валенне з воўны, макрамэ, джутавая філігрань, паперкрафт — пералічваць можна доўга. Але калі ўсё ж такі выбі­раць, то бліжэй за ўсё — шыццё.

Любая праца патрабуе часу, натхнення, акуратнасці і, вядома, фантазіі. Прычым апошняя часам падказвае самыя нечаканыя ідэі. Успамінае суразмоўніца, як аднойчы калегі прынеслі непатрэбныя шторы — і за тыдзень нара­дзіліся касцюмы шахматных фігур. Цяпер іх надзяваюць вучні падчас тэматычных выстаў педагагічнага майстэрства і канферэнцый. Адна са школьных рэкрэацый прысвечана шахматам, а адпаведны гурток наведвае большасць вучняў малодшых класаў.

Крыніцы натхнення для яе ўсюды, а вынік часта радуе не толькі настаўніцу і школьніц. Многія работы Таццяны Маісеевай прадстаўляліся на конкурсах. Апошняя — макет, прысвечаны 85-годдзю пачатку Вялікай Айчыннай вайны, — падрыхтавана для конкурсу па лініі БРСМ і пакуль чакае свайго часу.

— Раней мы вучыліся па кнігах, цяпер у дапамогу — інтэрнэт. Але ўсё роўна павінна быць нешта ўнутранае. Навыкі, прырода, жаданне. Я вось у творчасці знаходжу сябе, — разважае педагог.

У яе кабінеце заўсёды пахне тканінай і крыху здобай. На паліцах стаяць караваі, спечаныя ўручную, паводле ўсіх правіл. Толькі ўжо не для стала, а як экспанаты. Побач — падстаўкі для тэлефонаў, вышыўка, вырабы ў тэхніцы паперкрафт і макрамэ. Усё гэта зроблена рукамі вучаніц і іх педагога, якая, дарэчы, не мае намеру спыняцца ў сваім творчым развіцці.

— Калі створаны ўсе ўмовы — і тварыць хочацца. У гэтым навучальным годзе дзякуючы рэспуб­ліканскай праграме аснашчэння кабінетаў працоўнага навучання і падтрымцы дырэктара школы Жанны Генрыхаўны Гайда ў нас кардынальна абнавіліся адразу два спецыялізаваныя кабінеты: па асновах гатавання ежы і швейная майстэрня. У апошняй вучаніцы 10—11 класаў асвойваюць прафесію швачкі. Разам з дзяўчатамі мы нават шыем пасцельную бялізну для групы прадоўжанага дня, — гаворыць суразмоўніца.

Урокі працоўнага навучання ў гэтай школе — больш чым радок у раскладзе. Працуюць тут і тэматычныя гурткі, дзейнічае бізнес-кампанія, у рамках якой да кожнага свята — 8 Сакавіка, 23 лютага, Дня Канстытуцыі — вучні вырабляюць тэматычныя сувеніры. Частка работы выконваецца сумесна з педагогам тэхнічнай працы: хлопчыкі выраза­юць нарыхтоўкі з дрэва, а дзяўчаты ў сваім кабінеце даво­дзяць іх да ладу — размалёўва­юць, прыклейваюць, дэкарыруюць.

— Мы працуем у розных тэхніках. Імкнуся паказаць дзяўчатам разнастайныя напрамкі, сама пастаянна вучуся нечаму новаму. Цяпер шмат магчымасцей. Галоўнае — калі дзіця бачыць вынік сваёй працы, у яго з’яўляецца жаданне рухацца далей, — усміхаецца настаўніца.

Гэты прынцып — убачыць вынік і захацець большага — працуе і ў прафарыентацыі. На ўроках працоўнага навучання школьніцы ў кампаніі з Таццянай Віктараўнай знаёмяцца з прафесіямі кухара, закройшчыка, раскройшчыка, вязальшчыцы. Камусьці гэтыя навыкі вызначаць далейшы шлях, камусьці проста спатрэбяцца ў жыцці. Але базу — гаспадарлівасць, уменне працаваць рукамі — атрымлівае кожная. А калі вучаніцы бачаць, як педагог сама стварае касцюмы, макеты, цацкі, пано, — гэта натхняе мацней за любы падручнік.

— Сваім прыкладам ты паказ­ваеш дзецям прыгажосць, тое, да чаго можна імкнуцца. Развіваеш мастацкі густ. І калі дзіця само бярэ ў рукі матэрыял і ў яго атрымліваецца — гэта і ёсць сапраўдны вынік, — пераканана Таццяна Маісеева.

Захапіць і зацікавіць можа толькі той, хто сам гарыць. І ў гэтым галоўнае тлумачэнне таго, чаму ў кабінеце Таццяны Віктараўны столькі арыгінальнага і чаму вучаніцы прыходзяць сюды не толькі на ўрокі.

У апошні час асабліва захапілася паперкрафтам — тэхнікай стварэння аб’ёмных фігур з паперы. Бярэцца схема, выразаюцца дэталі, складваюцца, склейваюцца — і нараджаецца скульптура, якую можна выкарыстаць як пано, элемент інтэр’ера, фотазону і нават садовую фігуру. Так у кабінетах працоўнага навучання з’явіліся арыгінальныя каты і нават сімвалы года — дракон і змяя.

— Мне падабаецца гэтая тэхніка. Адразу бачыш вынік, даволі даўгавечны, — дзеліцца педагог. — Знаёміла з паперкрафтам і сваіх юных рукадзельніц на занятках. Тут усё даволі проста: трафарэт для вырабу патрэбнай фігуры можна запытаць нават у так любімага сёння школьнікамі штучнага інтэлекту. А далей, як кажуць, справа тэхнікі: складваеш па пункцірных лініях і дакладна прытрымліваешся інструкцыі. Пачаць можна з простых мадэлей, а як толькі з’явіцца крыху больш упэўненасці — пераходзіць да больш складаных.

Источник: https://nastgaz.by