Выпускнікі Вольгі Белец з Князеўскай сярэдняй школы Зэльвенскага раёна сёння працу­юць у тым ліку і на Беларус­кай АЭС у Астраўцы і дзякуюць настаўніцы за трывалыя веды. Падрабязнасці — у матэрыяле карэспандэнта “Настаўніцкай газеты”.

— Па лініі таты ўсе ў нашай сям’і былі медыкамі, і з юных гадоў мне прадказвалі прафесію ўрача, — успамінае Вольга Пятроўна. — Але мае педагогі параілі іншы напрамак. Памятаю, выхавальніца групы прадоўжанага дня Ніна Міхайлаўна Янцэвіч першай адзначыла: “Оля, бачу цябе настаўнікам”.

У невялікай сельскай школе Свіслацкага раёна група прадоўжанага дня была рознаўзроставай. Трэцякласніца Оля дапамагала двум братам-блізнятам з 1 класа. Хвалявалася за іх поспехі больш, чым за свае.

— Напэўна, ужо тады ўва мне прачынаўся настаўнік. Проста я гэтага яшчэ не разумела, — з усмешкай адзначае Вольга Пятроўна.

Азіраючыся на свой шлях у педагогіку, яна ледзь стрымлівае эмоцыі. Вельмі шмат значылі для яе тыя, хто вучыў яе саму.

— Людзі жывыя, пакуль пра іх памятаюць. На жаль, многіх ужо няма, — голас яе дрыжыць. — Валянціна Аляксееўна Канунава, нас­таўніца матэматыкі, развівала логіку, вучыла аналізаваць, выяўляць заканамернасці і ўстанаўліваць сувязі. Любоў Міхайлаўна Горбач — кандыдат фізіка-матэматычных навук, якая трапіла ў нашу невя­лікую сельскую школу дзякуючы мужу — камандзіру вайсковай часці. На яе ўроках вочы гарэлі ва ўсіх.

Але вырашальную ролю ў лёсе Вольгі Белец адыграла Ніна Іванаўна Дзідзенка — класны кіраўнік у выпускным класе.

— На сустрэчы выпускнікоў праз 20 гадоў яна ўспомніла момант, як на прафарыентацыйным мерапрыемстве я сказала: “Хачу быць як Ніна Іванаўна”. Ёй было да слёз прыемна. А я да гэтага часу стараюся адпавядаць, — падкрэс­лівае суразмоўніца.

Залаты медаль у школе, чырвоны дыплом фізічнага факультэта БДУ, накіраванне ў аспірантуру… Здавалася, шлях у вялікую навуку адкрыты.

Але жыццё распарадзілася інакш. Пасля чарнобыльскай трагедыі ад ідэй, звязаных з атамнай энергетыкай, у Беларускай ССР адмовіліся. Выпускнікоў кафедры ядзернай фізікі размеркавалі ў школы. Вольга трапіла ў Пухавіцкі раён, а пазней услед за мужам-афіцэрам паехала ў Зэльвенскі. Упершыню парог Князеўскай школы Вольга Пятроўна пераступіла ў 1994-м і больш за 30 гадоў спяшаецца на работу па адным адрасе.

— Я не жорсткі настаўнік, але патрабавальны. Калі бачу, што дзіця хоча зразумець тэму, — будзем разбірацца, пакуль не дасягнём выніку. Усе мае вучні знаёмыя з правілам “Стоп!”. Калі падчас тлумачэння ім штосьці незразумела, гавораць: “Вольга Пятроўна, стоп!” І я вяртаюся, тлумачу іншымі словамі. Урок — гэта час настаўніка. Але з карысцю ён праходзіць толькі пры ўмове выгады для вучня ў выглядзе ведаў, — дзеліцца нас­таўніца.

У сваёй прафесіі яна заўсёды стараецца ісці ў нагу з часам. У пачатку 2010-х асвоіла інтэрактыўную дошку, не раз ездзіла на курсы па сучасных адукацыйных тэхналогіях. З удзячнасцю ўспамінае, як у Акадэміі адукацыі ці­кавым вопытам дзяліўся Мікалай Іванавіч Запрудскі. Многія з яго падыходаў адаптавала ў сваёй дзейнасці.

— Сёння ў мяне вялікая колькасць распрацовак для інтэр­актыўнай дошкі. Але галоўнае тут усё ж не тэхніка, а тое, як ты яе выкарыс­тоўваеш, — дзеліцца педагог.

З некаторым шкадаваннем яна гаворыць толькі пра адно: у невялікай школе законы вялікіх лікаў не працуюць. З 200 вучняў паралелі ў гарадской установе заўсёды знойдзецца дапытлівы фізік, а калі іх усяго 10… І ўсё ж кожныя некалькі гадоў на яе прафесійным гарызонце абавязкова з’яўляюцца зорачкі фізікі. Тады ўвесь свой вольны час яна аддае ім.

Вольга Белец можа растлумачыць любую тэму, не заглядваючы ў падручнік. Яна адбірае матэрыял не проста згодна з праграмай, а пад канкрэтны клас і нават вучняў. Для адных — задачы другога-трэцяга ўзроўняў, а для ўпэўненых у сваіх ведах — адразу чацвёртага-пятага. Вывучае зборнікі ЦТ, падбірае цікавыя задачы з розных крыніц.

Вучні Вольгі Пятроўны тройчы ўдзельнічалі ў абласным этапе Рэспубліканскай алімпіяды па фізіцы, двойчы станавіліся прызёрамі абласнога конкурсу даследчых работ “Хрустальная Альфа”. У 2023 годзе работа вучаніцы пад кіраўніцтвам В.П.Белец заняла 1-е месца ў конкурсе маладых даследчыкаў пры НАН Беларусі, 2-е месца — у абласным конкурсе “ТэхнаІнтэлект”. А ў 2025 годзе Вользе Пятроўне было вельмі прыемна атрымаць па­дзяку за падрыхтоўку пераможцы навукова-практычнай канферэнцыі школьнікаў “Фізіка вакол нас” у ГрДУ імя Янкі Купалы.

— Мае вучні паспяхова паступалі (без рэпетытараў!) і заканчвалі БДУІР, БНТУ, ГрДУ, БарДУ. Працуюць на высокіх пасадах у Мінскэнерга, на Астравецкай АЭС… Прыяз­джаючы на вечары сустрэчы, віншуючы са святамі, яны шчыра дзякуюць мне за ўклад у іх лёс, — усміхаецца яна. — А я тады лаўлю сябе на думцы: усё ў маім жыцці склалася так, каб і ў іх гарэлі вочы.

Педагог упэўнена, што фізіка без любові — гэта проста формулы:

— Калі ты любіш свой прадмет і сваіх вучняў, калі помніш і цэніш тых, хто вучыў цябе самога, тады адбываецца цуд. І ты ра­зумееш: усё не дарма.

З вопытам работы Вольгі Белец можна азнаёміцца на сет­кавым выданні ng-press.by.

Источник: https://nastgaz.by